నియమ జీవనమే ఆథ్యాత్మిక జీవనం

తెలుసుకుందాం అనేది అందరికీ ఉండే ఆసక్తి. ఎలాంటి విషయాలను ఎంత లోతుగా తెలుసుకుంటారు అనేది మాత్రం ఎవరికి వారికి ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ఏది ఏమైనా విషయాసక్తి లేని జీవుడు ఉండనే ఉండడు. ఎలాంటి వ్యక్తిత్వాన్నైనా తీర్చిదిద్దేది ఈ విషయాసక్తే. ఇది మూడు రకాలు. ఒకటి ప్రపంచ విషయాలు, రెండు శాస్త్ర విషయాలు, మూడవది 'తన' (సొంత) విషయాలు. ఆ విషయాలపై ఆయా పరిమాణాల్లో ఉండే ఈ ఆసక్తే వ్యక్తి జీవన విధానాన్ని శాసిస్తూ ఉంటుంది. ఎవరూ ఈ సూత్రానికి మినహాయింపు కాదు.

ప్రతి వ్యక్తిలో ప్రస్ఫుటంగా కనిపించే ఈ విషయాసక్తి ద్వారానే ఇష్టాయిష్టాలు ప్రేరిపితమవుతూ ఉంటాయి. ఆ ఇష్టాయిష్టాలే సుఖద్ణుఖాలకి కారణం. అవే ఆ జీవిలోని (సాత్విక, రాజసిక, తామసిక) గుణాలను రెచ్చగొడుతూ ఉంటాయి. ఆ గుణాలే చేతలను, ఆ చేతలే రాగద్వేషాలను, అవే మళ్లీ ఇష్టాయిష్టాలను ప్రభావితం చేస్తూ ఉంటాయి. గమనిస్తే ఎవరి జీవితమైనా ఈ వలయంలోనే తిరుగుతున్నట్టు తెలుస్తుంది. ప్రతివాడూ ఈ వలయాన్ని భేదించడానికే జీవిస్తున్నట్టు భ్రమ కలుగుతుంది. 

పరస్పర అంతరాలకు కారణమవుతున్న ఈ విషయాసక్తిని శుద్ధి చేస్తేనే సామరస్య సహజీవనం సాధ్యం. అందుకే సంఘం లో శాంతి నెలకొనాలంటే ఎవరికి వారు తమ గురించి తాము తెలుసుకోవాల్సిందే. తన ఆలోచన, చూపు, మాట, చేత వంటి సమస్త (ఇంద్రియ) కదలికలకు ఏది కారణమో తెలియని వారు ఇతరుల కదలికల్లోని గూఢమైన ఆంతర్యాన్ని గ్రహించలేరు. అందుకే 'తన గురించి తాను తెలుసుకోవడం' వ్యక్తి కనీస బాధ్యత. 24 శాఖల పనితనమే తెరమీద 'సినిమా'గా కనప డుతున్నట్టు, త్రిగుణాలతో ప్రభావితమైన దశేంద్రియాల కదలికలే 'మనసు'గా మనకి తెలుస్తోంది. అంటే నేను అని మనం అనుకుంటున్న ఈ మనసును నడిపించేది మనలోని త్రిగుణాలే.

ఇలా మన జీవితానికి ఆధారంగా ఉన్న మనసే గుణాలను ఆసరా చేసుకుని విషయాసక్తిని రేపుతూ ఉంటుంది. కాబట్టి గుణాల ఎగసిపాటుని నిరోధించగలుగుతే మనసు కూడా ఆయా విషయాలపై ఉండే ఆసక్తి నుంచి తిరోగమిస్తుంది. అంటే ఇంద్రియాల వేగం తగ్గిందని అర్ధం. అలా విషయాలపైకి ఇంద్రియాల వేగం తగ్గగానే నెమ్మదించిన మనసు క్రమంగా శక్తిని కూడగట్టుకుంటుంది. ఈ దశలో నియమాలను కచ్చితంగా పాటించకపోతే .. కూడగట్టుకున్న శక్తితో మనసు (ఇంద్రియాలు) మళ్లీ బాహ్యం (విషయాల) లోకి దూకుతుంది. దీంతో రోగంలాంటి విషయాసక్తి క్యాన్సర్‌లాంటి అహంకారంగా మారుతుంది. అందుకే నియమాలను పాటించగలిగిన మనసుని మాత్రమే శక్తిని కూడదీసుకునే మార్గంలోకి మళ్లించాలి.